Die kraai moet dood – Crow control

Lees het verhaal

Toelichting auteur

‘Hé, wanneer is dat artikel over die kraaien nou eens af?’ Bij de redactie van Offline, het toenmalige magazine van nrc.next, had ik geopperd de jacht op de huiskraaien in Hoek van Holland te volgen en nu bleven ze maar vragen of het artikel bijna klaar was.

Het idee was om het verhaal over de huiskraaien pas te plaatsen als ze allemaal waren gedood. Het schieten van die allerlaatste, dat wilden fotograaf Peter de Krom en ik graag meemaken. We hoopten op mooi beeld, een ultieme protestactie van de lokale bevolking. En het waren maar 27 vogels, dus hoe lang kon zo’n jacht nou duren?

Blaadjes

Telkens als de redactie me achter de broek zat, belde ik de jager op. ‘Wanneer ga je weer schieten?’

‘Volgende maand ben ik echt klaar’, zei hij dan, waarna ik het goede nieuws overbracht aan de redactie, die het artikel dan al zo’n beetje intekende. Na een maand stilte belde ik dan weer naar de jager, om te horen dat er nog wel een seizoen overheen zou gaan. ‘Ik wacht even tot alle blaadjes van de bomen zijn, dat schiet makkelijker.’

Volharding

Twee maanden dacht ik over het artikel te doen. Het werd twee jaar.

Van de jager was het opzet. Een jager moet dieren te slim af zijn, en soms ook mensen. Er hijgden woedende vogelliefhebbers in zijn nek, en een verslaggever en een fotograaf, dus hij dacht: ik neem de tijd, dan houden die mensen vanzelf wel op. Waarop ook bij ons de volharding groeide.

Peter de Krom was met idee voor het artikel komen aanzetten. Hij woonde destijds in Hoek van Holland en had al een paar keer vogelspotters gezien die nog snel de huiskraai fotografeerden voordat die zou worden uitgeroeid. Hij begon de vogelspotters te fotograferen.

Blote mannen

We hadden vaker samen verhalen gemaakt in Hoek van Holland. Iets over blote mannen in de duinen, over bejaarden op scootmobielen en jongetjes met levensechte wapens die schietend door de wijk gingen. Hoek van Holland is een fascinerende plek. Alles lijkt er normaler dan waar ook: de voortuinen, de mensen, de buurten. Maar als je beter kijkt, is het een vindplaats van vreemde situaties. Waar dat aan ligt, geen idee. Zeker is dat Hoekenezen zich makkelijker bloot geven dan wie ook.

Vluchtelingendebat

Dat we de jacht op de huiskraaien wilden volgen, wisten we meteen. Niet vanwege de vogels – ik kan nog steeds geen kauw van een kraai onderscheiden – maar vanwege de thematiek: de relatie tussen mens en dier, politiek, bureaucratie, het vluchtelingendebat. We waren ook gewoon benieuwd hoe die jager dat zou gaan doen, kraaien schieten midden in een woonwijk waar iedereen tegen hem is. En het verhaal moest zich nog ontwikkelen, dat was een spannend gegeven. Het perspectief van tijd had ik nog niet eerder zo gebruikt.

Tijd was nuttig in de omgang met de mensen die we volgden. De jager was in het begin achterdochtig, net als de activisten die jacht maakten op de jager. Allebei wisten ze dat we contact onderhielden met de tegenpartij. Maar na een tijd zagen ze daar allebei ook best de lol van in.

Teelballen

Door de tijd ontstonden plotwendingen die ik nooit had kunnen bedenken. Toevallig bleken de kraaien neergestreken in een boom in de achtertuin van de grootste dierenactivist van Hoek van Holland, fervent tegenstander van de jager. Activist en jager gingen haast met elkaar op de vuist. En na maanden stilte, precies op de dag dat een activist op Facebook postte dat de jacht voorbij leek, had de jager er plots vijf gevangen, zijn grootste buit in tijden. Bleken van die vijf de mannetjes ook nog eens enorm gegroeide teelballen te hebben. Het broedseizoen was aangebroken, waardoor ze even minder oog hadden voor de jager.

Tijd werd uiteindelijk juist onze grootste tegenstander. Het verhaal pas publiceren als alle huiskraaien dood waren, is niet gelukt. Toen er nog vijf huiskraaien zaten, bleek dat Offline niet lang meer zou bestaan. Het artikel zou worden geplaatst in het allerlaatste nummer. Of ‘ie niet kon opschieten, vroeg ik de jager vlak ervoor nog. Niks ervan. Hij won.

Biografie

Freek Schravesande

Freek Schravesande (1982) werkt sinds 2007 bij NRC Media. Hij was redacteur bij nrc.next en is nu verslaggever bij NRC Handelsblad. Hij schrijft over uiteenlopende onderwerpen, met als centrale vraag: hoe ziet de samenleving eruit? Het liefst is hij veel op straat, praat hij met ‘gewone’ mensen en maakt hij sociale reportages. In 2013 won hij een Tegel in de categorie ‘talent’ naar aanleiding van een verhaal over een leraar die een klap had uitgedeeld aan een leerling. Hij studeerde criminologie aan de Vrije Universiteit en communicatiewetenschap en journalistiek aan de Universiteit van Amsterdam. Sinds 2012 werkt hij regelmatig samen met documentair fotograaf Peter de Krom. 
Peter de Krom(1981)
verhuisde in 2010, na zijn opleiding fotografie in Breda, terug naar Hoek van Holland. Hij begon een online schetsboek over het dorp en leerde dat zo opnieuw kennen. Hoek van Holland is een eigenaardige plaats, die Peter nooit heeft begrepen, ook al woonde hij er zijn hele jeugd. ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ lijkt er het credo te zijn. Maar hoe meer men dat nastreeft, des te gekker lijkt het te worden. Voor zijn werk in ‘de Hoek’ won Peter in 2014 en 2015 een Zilveren Camera. Ook won hij vorig jaar een Zilveren Camera voor 
een reportagereeks over de Haagse Spoorwijk, die hij samen met NRC-verslaggevers Carola Houtekamer en Freek Schravesande maakte. Inmiddels woont Peter in Rotterdam en werkt hij aan een fotoboek waarin alle verhalen zijn gebundeld.[/lvca_tab][lvca_tab icon_type=”icon” icon_fontawesome=”fa fa-question-circle” tab_title=”Waarom?”]Waarom dit verhaal? Op het eerste gezicht lijken een paar verdwaalde huiskraaien in Hoek van Holland een klein onderwerp voor een reportage van meer dan 6.000 woorden. Maar dat is schijn. Je wordt direct meegenomen in een verhaal dat eigenlijk gaat over de manier waarop we met natuurbescherming, vreemdelingen en elkaar omgaan. Het gaat over democratie en bureaucratie, over ‘wij’ en ‘zij’. Freek Schravesande is een goede waarnemer en ziet het vreemde, confronterende of hilarische in de dorpsgemeenschap. Hij brengt de personages tot leven en neemt je mee in levendige scènes waarmee hij vertelt over wantrouwen, verzet en volharding. Doordat hij twee jaar lang steeds weer het dorp en de jager bezoekt, ontwikkelt het verhaal zich in steeds nieuwe wendingen. Dit uitstekend geschreven verhaal verscheen in de laatste aflevering van het magazine Offline, de toenmalige bijlage van nrc.next.

Toelichting van de maker
‘Hé, wanneer is dat artikel over die kraaien nou eens af?’ Bij de redactie van Offline, het toenmalige magazine van nrc.next, had ik geopperd de jacht op de huiskraaien in Hoek van Holland te volgen en nu bleven ze maar vragen of het artikel bijna klaar was. Het idee was om het verhaal over de huiskraaien pas te plaatsen als ze allemaal waren gedood. Het schieten van die allerlaatste, dat wilden fotograaf Peter de Krom en ik graag meemaken. We hoopten op mooi beeld, een ultieme protestactie van de lokale bevolking. En het waren maar 27 vogels, dus hoe lang kon zo’n jacht nou duren? 

Contact

Adres:

Postbus 15899
1001 NJ Amsterdam
Nederland

E-mail:
info@verhalendejournalistiek.nl