Hassan is een Afghaans-Nederlandse freelance journalist die in Iran is opgegroeid en daardoor Perzisch spreekt. Dit verhaal is geschreven door een van onze freelancejournalisten. Om veiligheidsredenen publiceren we het verhaal onder pseudoniem: Hassan. Ook zijn in het verhaal enkele details (namen, plaatsaanduidingen) veranderd. Voor het verhaal deed Hassan zich voor als Iraniër, die op zijn 3de vlak na de Russische invasie vanuit Afghanistan met zijn familie naar Teheran was gevlucht. Ondanks zijn Afghaanse achtergrond kreeg Hassan een Iraanse opvoeding. Hassan spreekt vloeiend Perzisch en is 38 jaar oud.
Waarom dit verhaal? 
De vluchtelingenstroom domineerde het hele jaar het nieuws en het publieke debat, en Fort Europa kraakte in zijn voegen. Van alle stukken en stukjes over vluchtelingen sprong dit verhaal eruit, vanwege de dappere nietsontziende verteller die in prachtige beeldende zinnen en een bijna hallucinante stijl de lezer deelgenoot maakt van alles wat zich in de grootste brandhaard van Europa afspeelt. Het lelijke – het onderlinge racisme, de onverschilligheid en het geweld –, maar ook het mooie – het weinige voedsel dat men met elkaar deelt en de Ramadan-korting – wordt benoemd. Een verhaal dat alleen gemaakt kon worden door iemand met het geschikte uiterlijk, de juiste taalbeheersing, een scherp oog en een flinke dosis lef. En dan nog moet je er een goed verhaal van maken – dat heeft Hassan gedaan. Eerlijk, weergaloos en onmisbaar relevant.
Toelichting van de maker 
Hassan was helemaal niet van plan om in een laadruim naar Engeland te reizen. De Afghaans-Nederlandse freelance journalist – Hassan is een pseudoniem – wilde het dagelijks leven van de vluchtelingen in Calais beschrijven. Wat gebeurt er allemaal vóór het moment dat mensen op een vrachtwagen springen? Wat eet je? Hoe houd je jezelf schoon? Hoe gaan de mensen met elkaar om? En, natuurlijk: waar laad je je telefoon op?