VRT-journalist Rudi Vranckx is vooral bekend door zijn werk in het Midden-Oosten en Afrika. Sinds hij in 1989 verslag uitbracht van de revolutie in Roemenië bracht zijn werk hem onder meer naar Israël en Gaza, Irak, Afghanistan, Syrië en de gordel van Afrika, maar ook naar IJsland, Mexico en Myanmar. In die 26 jaar maakte hij reportages voor de VRT-nieuwsdienst en documentaires voor Canvas: onder meer Bonjour CongoDe vloek van OsamaDe RevolutierouteVranckx in Niemandsland en vorige lente nog Mijn Jihad. Daarnaast legt hij zich samen met zijn team sinds een jaar of vijf toe op specifieke online berichtgeving. Langs het front tegen I.S. is daar een voorbeeld van.
Waarom dit verhaal?
Er is veel gevaar getrotseerd om deze productie te maken. Maar dat is niet ten koste gegaan van de vorm. Tekst, bewegend beeld, stilstaand beeld en geluid zijn mooi in balans en worden steeds ingezet waar dat functioneel is. Bij een verslag van een tocht naar het front hoor je het geluid van voorthobbelende terreinwagens, achter een stuk over de positie van de Koerden zijn majestueuze beelden van de bergen te zien, en wanneer IS de groep in het vizier heeft, klinkt het geluid van walkietalkies. De dreigende boodschappen die doorkomen, worden meteen vertaald. Een spanningsboog is er niet echt, één perspectief evenmin: verschillende personages worden gevolgd en dan weer losgelaten. Van een commandant, student-strijders, verdwaalde huurlingen en een jonge Jezidi-vrouw die getraumatiseerde meisjes bijstaat door met ze te shoppen, gaat het naar een arts aan het front die maar twee soorten pillen heeft. Steeds wordt mooi ingezoomd op betekenisvolle details.
Toelichting van de maker
Voor onze documentaire reeks ‘Kleine helden’, waarin we op zoek gaan naar inspirerende verhalen van mensen die overal ter wereld hun lot overstijgen, reisden we langs het front met I.S. in het noorden van Irak. De strijd tegen I.S. is immers dé oorlog van onze tijd, een alles verslindende oorlog die als een zwart gat regio’s en mensenlevens opslokt. Zo’n iconische oorlog heeft kroniekschrijvers nodig, en dat is wat we geprobeerd hebben te doen: de verhalen optekenen van de mensen wier levens daar, aan het front, onherroepelijk veranderd zijn door de oorlog. Het zijn de levens van mensen die vast zitten in een tussenleven, de soldaten in hun bijna Eerste-Wereldoorlogs aandoende loopgraven en de vluchtelingen in de kampen waar ze onderdak gevonden hebben. Wanneer de camera’s lopen, verklaren ze stoer dat ze vechten om hun land terug te krijgen. Maar ’s avonds laat bekennen ze met een klein hartje dat ze bang zijn dat ze nooit meer terug kunnen.