Philippus Zandstra (1982) debuteerde in 2001 in de Leeuwarder Huis-Aan-Huis met een verhaal over een computercursus voor senioren (bejaarden mag hij van zijn ouders niet zeggen). Nadien volgden nog veel meer hoogtepunten. Hij studeerde Journalistiek en Internationale Betrekkingen en schreef onder meer voor OORDagblad van het Noorden en De Gitarist. Na een onderbreking van twee jaar waarin hij voor een platenmaatschappij werkte en doceerde aan de School voor Journalistiek, ging hij in 2013 weer aan de slag als freelance journalist. Tegenwoordig schrijft hij voor NRC Handelsbladnrc.next en Nieuwe Revu.

Waarom dit verhaal?
Hallo, ik ben Philippus. Ik ben verslaafd. Philippus Zandstra stortte zich in de wereld van Tinder, een dating-app waarmee je in contact kunt komen met mensen in je omgeving. Het begon als een journalistiek project; een reportagereeks over Tinder in het buitenland. Maar het liep uit de hand op het moment dat Philippus via Tinder in een serieuze date terechtkwam. Hoe ga je als journalist om met de situatie dat jouw onderwerp ineens wel erg persoonlijk wordt? Wat betekent dit voor je betrokkenheid bij het project? Of je objectiviteit? Philippus Zandstra laat zien dat deze verstrengeling met het onderwerp een mooi verhaal niet in de weg hoeft te staan. En dat persoonlijke verhalende journalistiek wel degelijk mogelijk is. Welkom in Tinderland.

Toelichting van de maker Dit verhaal werd door een collega omschreven als een metaverhaal, aangezien aan de longread een zestal reportages vooraf ging over Tinder. Die verhalen waren in opdracht van een Belgische krant geschreven en gingen over een reeks reisjes die ik maakte door Europa. De opdracht was om via Tinder in die steden dates te regelen, als dat überhaupt mogelijk was. Op papier was dat een briljant idee (niet het mijne, overigens), maar ik geloof dat niemand – ik ook niet – wist wat het echt zou betekenen.