Meestervertellers 2018

Wognum

De 42-jarige Matthijs is ruim tien jaar gabber. Na een jeugd vol pesterijen en eenzaamheid vond hij tussen het raven, slikken en stampen door echte vriendschappen en warmte in de dansscene. Maar ondanks alles blijft Matthijs in deze documentaire vastzitten in een moeras van teleurstellingen. Zijn relatie met z’n vriend René loopt niet lekker en Matthijs voelt zich overdag vooral prettig op zolder, tussen zijn modeltreintjes. Ook daar achtervolgt zijn grote droom hem alsnog: het liefst werd hij pianist.

Het verhaal

Toelichting maker

‘Hoe kom je tot een verhaal? Is je werk geen fictie? Je houdt mensen voor de gek, dat is de kritiek.’ Een interview van Jacqueline Maris, namens de redactie, met maker Tim Bary, waarin de kritische vragen niet worden geschuwd. Bary vertelt over het maakproces en de keuzes die hij daarin heeft gemaakt. ‘Voor mij is het belangrijk dat het goed is, daarom verzin ik af en toe een scene. Er is heel veel echt, maar er is af en toe ook gesjoemeld.’

 

Biografie

Tim Bary is 27 jaar en geboren in Amsterdam. Dit jaar is hij afgestudeerd aan de HKU (Hogeschool voor de Kunsten) met zijn documentaire Wognum. Met deze film won hij de Tuschinski Award voor de beste studentenfilm op het Nederlands filmfestival. Ook won hij de wildcard van het Nederlands Filmfonds. 

Tim Bary gaat zich de komende tijd beraden op een nieuw filmplan en hoe hij de wildcard van het Filmfonds gaat besteden. Hij wil zich in de toekomst verder ontwikkelen in het maken van observerende documentaires. 

Toelichting redactie

De documentaire Wognum van de 27-jarige Tim Bary brengt je schurend dicht op de huid van hoofdpersoon Matthijs Wognum. Een kaalgeschoren 42-jarige gabber vol tattoes voor wie menigeen een ommetje zou maken. Matthijs is niet alleen hardcore gabber maar speelt ook piano, is homo, en houdt van katten en modeltreintjes.

Door maandenlang vier keer per week af te spreken met Matthijs en zijn jongere vriend Rene kon Tim Bary de meest intieme momenten vastleggen, zoals de krakende relatie tussen de twee. Tim Bary werkte – als student zonder middelen – meestal alleen en bleef er ook regelmatig slapen. Het leverde een prachtige documentaire op met als rode draad de droom van Matthijs om ooit in het Concertgebouw te spelen. Hier ligt echter ook het grootste kritiekpunt: het klassieke ‘inlosmoment’, het einde van de documentaire, is door Tim Bary geregeld. Is de sturende hand hier te nadrukkelijk aanwezig geweest? 

Contact

Adres:

Postbus 15899
1001 NJ Amsterdam
The Netherlands

E-mail:
info@verhalendejournalistiek.nl